Postoji predanje da je prva crkva bila u gornjoj Kuli. Ova je Kula i mlađa od donje Kule. Gornja je Kula nastala proširivanjem donje tj. sadašnje Kule i doseljavanjem pridošlica. Gde je bila ta gornja Kula i prva crkva ne zna se pouzdano, ali se pretpostavlja da je bila oko 1km istočno na Telečkim padinama koja se zove Razvala. Tu se i danas još vide četvrtaste rupe koje su bile "sobe" prvih doseljenika. Kad je te Kule nestalo nije poznato.

Sa nestankom gornje Kule nastala je i prva crkva koja je bila od zemlje i drveta. Druga je crkva bila zidana od tvrdog materijala i nalazila se tačno 13-15 m jugoistočno od oltara sadašnje crkve, a to je sredina dvorišta sadašnje škole učenika u privredi ili bivše veroispovedne škole koju je podigla crkvena opština kulska 1876 godine. Ova je škola i danas svojina crkvene opštine. Od danas živih stanovnika niko ne pamti tu crkvu, ali se mnogi sećaju da su slušali od svojih starijih da je crkva bila na označenom mestu. Danas od nje nema nikakvoga traga osim jedne prestone ikone Hristove koja se danas čuva u oltaru i jedne sve do skora pravljene kosturnice koja je kako kažu bila pod oltarom te crkve u kojoj su bili sahranjeni tadašnji sveštenici. Ova ikona Hristova je po oceni stručnjaka stara oko 200 godina. Bila je crvotočna. Lane, 1955 sam zamolio ovdašnjeg slikara Lazara Nikolića koji je tu ikonu restaurirao i konzervirao i to besplatno kao svoj dar crkvi. Po mišljenju ovoga, ova je ikona rad čuvenoga crkvenoga slikara Kačuna. Danas ta ikona izgleda vrlo lepo. Prikazuje Hrista na prestolu sa podignutom rukom kojom blagosilja obučenog u arhijerejskom odelu sa mitrom.

Današnja crkva je podignuta 1846 godine. Te je godine započelo zidanje pa je zbog Mađarske bune 1848. godine prekinuta dalja gradnja, a dovršena je 1851. godine za vreme patrijarha Josifa Rajačića. Nema podataka u to doba koji su bili sveštenici tj. parosi. Kažu stariji ljudi da su slušali od svojih očeva da je crkva bila podignuta 1 hvat od zemlje i da su Mađarski husari za vreme boravljenja u Kuli u tom prostoru započete crkve držali i hranili svoje konje. Ovo je bilo u vreme mađarske bune. Mata Kosovac, narodno crkveni statističar izdao je knjigu "Mitropolija Karlovačka" po podacima od 1905. godine. Knjiga je izdata 1910. godine u kojoj piše: "Hram je zidan 1846. godine pod Ferdinandom V i Josifom Rajačićem mitropolitom srpskim. Posvećen je svetom evangelisti Marku. Slava se održava svake godine 8 maja. Hram je u dobrom stanju, porta je ograđena." Toliko on kaže o svetom hramu.

Među sačuvanim knjigama od pre 1848. godine ima jedna u kojoj piše da je osnovana i započeta u ime Svete Trojice 4. novembra 1825. godine. Po svojoj sadržini ta je knjiga zapisnik sednice crkvene opštine, a na trećem listu piše da je 15. novembra 1825. godine održana sednica na kojoj je rešeno da se podnese molba centralnoj direkciji od koje će se tražiti dozvola za pečenje plinti tj. cigala. Na sedmom listu 13. marta 1827. godine rešavano je i odlučeno da se krene sa gradnjom. Jednoglasno je rešeno da se postavi nov krov crkveni u celosti. Balvani i sindra da se nabave, kao i ekseri i da se Aleksandar Ćirinović - epitrop pošalje u Peštu da se kupi potrebno. Na šesnaestom listu je zapisano da je sednica održana 24. januara 1852. godine i da je zaključeno: "Cilj je za novozapočetu crkvu, što se slame tiče od svakoga frtalja zemlje tj. 7 lanaca da se obavezuje izdati jedna kola slame čim cigla bude gotova i spremna za pečenje, a ko nema zemlje no samo kuću taj se obavezuje kupiti kola slame ili 5 forinti položiti." Ovom se sednicom ova knjiga završava i ne može se pratiti šta se dalje događalo i kako je sve to izgledalo.

Postoji jedan podatak iz 1925. godine kako je crkva bila obnavljana te godine, pa su došli crkveni odbornici - članovi iz mesta, jedna komisija sa majstorima da se posao pregleda i da se majstorima isplati. Dogodi se posle toga velika šteta. Tako u nepažnji, dok su obilazili crkvu neko je od prisutnih ostavio opušak cigarete na zvoniku i od toga je usledio požar i te noći je crkva izgorela gotovo do temelja bar što se tiče zvonika. Pa je ona ponovo obnavljana 1927. godine. Baš ovde i letopisac kaže da je bila nedelja 10. oktobra 1926. godine i tu noć izgoreo je toranj, krov i tri zvona. Najmanje zvono ostalo je celo i preneto je u groblje i postavljeno na drvenu zvonaru gde se i sada nalazi. Crkvena opština je prodala 20 lanaca svoje zemlje koju su kao platu u naturi uživali bivši veroispovedni učitelji. Crkva je opravljena. Ko, kad i kako, ustanoviću kasnije jer u zapisniku fale listovi. Sat na tornju i na zvonari postavila je firma Pavla Pantelića iz Zemuna za ondašnjih 30000 dinara (1927 godine).

Protojerej Lazar Stankov (1956. godina)

Matične knjige iz kulske crkve su uglavnom sačuvane i bitno je napomenuti da je prvi sveštenik koji se u njima spominje Arkadije Živković koji je obavljao službu oko 1850. godine. Sačuvani su i matični dokumenti o krštenjima, venčanima i sahranjenima. U današnje vreme, dakle 2001. godine crkva se ponovo obnavljala na svoju 155-o godišnjicu i 2000 godina Hrišćanstva. Poslednji put je obnovljena 1989. godine, a restauraciju fresaka je vršio novosadski slikar Duško Nonin.
Crkva poseduje, kao što je već rečeno, mnogo vrednih knjiga, kako Bogoslužbenih tako i matičnih. Crkva je posvećena evangelisti Marku i to najverovatnije zbog toga što je sveti Marko zaštitnik ratara. Crkvena slava se redovno održava i proslavlja 8. maja, a to važi i za ostale slave.
U okviru crkvene opštine postoji i kapelica koja se nalazi između Kule i Crvenke. Ona je takođe restaurirana prošle godine na svojih 115 godina postojanja. Podignut je i zvonik.

protojerej Petar Jovančević (2001. godina)